Zomer, nablijvend.

Je laat de kust achter je, pakt de linnen overhemden uit en maakt de koffer leeg, maar sporen van de vakantie blijven. Iets meer kleur in je teint. Een langzamer tempo in je pas. De gewoonte om langer te genieten van een ochtendkoffie in plaats van te haasten naar de volgende afspraak.

Londen heeft dit gevoel altijd begrepen.

Tegen eind augustus verzacht de stad. Hyde Park vult zich met mensen die nog niet helemaal klaar zijn om zich over te geven aan de herfst. Kantoormedewerkers ruilen vergaderruimtes in voor parkbankjes tijdens de lunch. De rij bij het ijskarretje is langer dan ooit. De serpentine vangt het middaglicht, en voor een moment vergeet de stad dat september om de hoek is.

Er is iets stille voldoening aan het terugkeren na een tijdje weg te zijn geweest. De bekende straten voelen weer nieuw aan. De terrassen van Kensington, de zijstraten van Mayfair, de café's verscholen tussen galerieën en boekhandels. Alles is precies waar je het hebt achtergelaten, maar nu merk je het op met frisse ogen.

Dit is het seizoen van gemakkelijke lagen en betrouwbare favorieten.

Een Oxford-shirt onder een rugbytrui op koele ochtenden. Een lichte overshirt gedragen over de schouders totdat de zon begint te vervagen. Knappe chino's die net zo goed werken voor een vergadering in St James als voor een middag dwalen door Notting Hill zonder veel plannen. Dit is niet helemaal zomer, en ook niet helemaal.

De stad roept. Kleed je voor het seizoen ertussenin.